CONTOS E PARISTORIAS
indice
S'atu nieddu
(Liera tradutzione de: Il gatto nero de Edgar Allan Poe)

Pro su prus alocadu e-a su matessi tempus simple contu chi mi ponzo a iscriere, non m’iseto e nen sollitzito creditu perunu. Fia istadu macu a mi l’isetare in unu casu chi finamentra sos sensos mios respinghent su ch’ant proadu diretamente. Macu non lu so 'e seguru non so sonniende, ma cras ap’a morrere e oe mi chelzo lierare s’anima. S’iscopu meu subitaneu est de mustrare a su mundu, apienu e chena m’illongare meda una serie de simples fatos cumbinados in familia, chena los cummentare. Sas cunseguentzias de custos fatos m’ant terrorizadu, marturizadu, derrutu, ma mancu mi prô de los ispricare. Pro me anr significadu nudd’ateru che orrore, ma pro medas ant a parrer prus pagu terribiles che pesantes. S’at a poder, fossi, agatare un’intelletu chi at a reduer su duengu meu a unu logu comune - calchi intelletu prus pasidu, prus logicu e prus pagu ecitabile de su meu chi potat regogliere in sos fatos chi deo ammento cun tìmoria, nudd’ateru che unu normale ordine de causas e efetos naturales.
Dae cando fia criadura mi connoschiant pro su masedumine e pro s’umanidade de s’indole mia. Fia gai cori modde de esser guasi a diègnu de sos cumpagnos. Mi piaghiant meda sos animales e babbu e mama m’acansaiant de nd’aere unu fiotu. Cun issos passaia sa mazore parte de su tempus e nudda mi daiat tant’ajubore che aproendare e carignare sos animaleddos. Custu meu naturale est creschidu cun sos annos e finas a mannu nd’apo tentu su massimu deléite. Totu cussos chi ant proadu afetu pro unu cane fidele e inteligente podent cumprendere simplemente sa natura e s’intensidade de su piaghere chi si nde podet bogare. B’at calchi cosa, in s’istima disinteressada e capatze de sacrifitzios de un animaleddu, chi andat deretu a su coro de chie at àpidu medas ocajones de ponner a su prou sa meschina amistade e s’iscassu atacamentu de su simple Omine.
Mi so cojuadu pitzinnu e apei sa dicia de agatare in muzere mia una disposiscione de animu pretzisa a sa mia. Dae cando s’est sàpida de sa passione mia pro sos animales, non perdiat ocajone pro mi nde buscare de sas zenias prus agradàbiles. B’aimis puzones, pisches rujos, unu cane grasciosu, coniglios, un’iscimmia e un’atu.
Cust’ultimu fit unu bell’animale, mannu, totu nieddu, e de un’inteligentzia in summu gradu. Faeddende de sa sua intelligentzia muzere mia, chi non fit anzena a una tzerta superstiscione, ispissu arrumbaiat s’arrejonu a sa credentzia antiga chi bidiat sas batos nieddas comente majàlzas tramudadas. No est chi pro issa fit una cosa seria; de su restu deo nde faeddo solu ca propriu como mi nde so ammentadu. Plutone, custu est su lumene de s’atu, fit s’animale meu preferidu e su cumpagnu de sos giogos. Solu deo li daia a manigare, m’isetaiat cando torraia a domo e devia matanare pro non mi ponner fatu in carrela. S’amistade cun Plutone est durada annos meda, inter sos cales su caratere meu e-i sos modos, pro s’atzione de una diabolica intemperantzia, (si mi faghet sa cara ruja nende-lu) si sun mudados dae raighina in peus. Die pro die so diventadu semper prus istrambu, umbrosu, semper prus pagu rispetosu de sos sentidos de sos ateros. Mi so permissu de faeddare chena riguardu a muzere mia; e-a sultimu so giòmpidu cun issa a sa viulentzia. Sos animaleddos mios chen’ateru cumprendeint su giambamentu de sos modos mios. Non solu los trascuraia ma los malobraia puru. Pro Plutone, totavia, aia ancora unu tzertu riguardu chi m’impediat de lu malobrare, ma non mi faghia iscrupulu perunu cun sos coniglios, s’iscimmia, e finas su cane, cando pro casu o pro afetu atraessaiat su caminu meu. Ma su malessere meu creschiat - ite ratza de maladia est s’alcool! - e-a s’ultimu finas Plutone, imbetzadu e de cunseguentzia unu pagu prus iscontriadu; comintzeit a proare s’efetu de su peoru de s’indole mia.
Unu note, torrende a domo imbreagu frazigu, dae una de sas bessidas mias a sos tzilleris de sa ‘idda, mi pariat chi s‘atu cheriat evitare sa presentzia mia. L’agantzei e isse, assuconadu dae sa mia viulentzia, cun sas dentes m’istropieit acalaizu sa manu. Sa furia de unu dimoniu s’impossesseit de me in unu modu chi non mi connoschia prus mancu deo. Mi pariat chi s’anima mia si ch’esserat bolada dae su corpus e una malignidade ferotze, alimentada dae su inu, mi leaiat ogni memmu de sa carena. Nde ‘oghei una resolza dae busciacca, l’abbelzei, agantzei su poberu animaleddu a bula e chena be-i pessare duas bias nde l’ ‘oghei un oju dae sa chea. Si mi faghet sa cara ruja, brujo, m’ ‘intrat su tuddu iscriende de custa dannada atrotzidade. Cando su manzanu torradu in bundu - isturdidos in su sonnu sos fumos de s’orgia de su note - apo proadu unu sensu pro su mesu de orrore e pro su mesu de impùdu pro su crimine ch’aia cummissu; ma fit solu unu sentidu a fiore de pedde e dudosu, s’anima non nd’est istada mancu isfiorada. M’imberghei de nou in sos ecessos e afoghei in su inu totu sos ammentos de su fatu.
Intantu s’atu a bellu a bellu fit mezorende, sa chea bòida aiat un’aspetu orrorosu, ma pariat chi isse non si seraiat prus dolore. Attraessaiat coment’e semper intro de domo ma, comente fit fatzile isetaresi, fuiat a perdijinu comente m’acultziaia. M’aiat abbarradu bastante de su coro ‘etzu meu, pro proare unu tzerta doléntzia pro s’evidente élimu dae parte de sa criadura chi unu tempus m’aiat istimadu. Custu sentidu s’est mudadu luego in arrennegu, e-a s’ultimu, comente unu irrevocabile ‘oltamentu, acò cumparrere s’ispiritu de sa PERVESSIDADE. De custu ispiritu sa filosofia non nde tenet contu; ma deo non so tantu seguru de s’esistentzia de s’anima mia, cantu lu so de su fatu chi cust’ispetzie de malvagidade pervessa est una de sas ispintas de su printzipiu de su coro de s’Omine - una de cussas inseparabiles facultades primarzas, o sentidos, chi guvernant s’indole de s’Omine. Chie non s’est agatàdu chentinas de ‘oltas a fagher un’atzione vile o scimpre, pro perun’atera rejone de cussa chi non lu deviat faghere? Fossi nois amus una caudalosa pùnna a violare, a crebu de sos nostros menzus intendimentos, cussa chi est sa Leze, solu proite cumprendimus chi de custa si tratada? Cust’ispiritu de pervessidade causeit sa cumpleta ruina mia. Bisteit cust’insondabile ingrinu de s’anima a si torturare issa matessi - a fàgher viulentzia a su sou naturale - a fàgher su male pro su piaghere de lu fàghere - chi m’ispingheit a sighir’a che agabbare s’ofesa ch’aia fatu a-i cuddu poveru animaleddu. Unu manzanu, a sambene fritu, li fatei passare unu nodu currente in su tuju e l’impichei a sa nae de un alvure; l’impichei mentres chi sas lagrimas mi falaiant dae chizos e su prus disumanu rimussu trummentaiat su coro meu. L’impichei proite ischia chi m’aiat istimadu e proite non m’aiat dadu peruna rejone pro mi sentire ofesu - L’impichei ca ischia chi fatende gai cummitia unu pecadu - unu pecadu mortale ch’aiat postu in perigulu s’anima mia immortale, ponzendela si custu esserat istadu possibile foras dae su tretu de s’infinda miserigordia de su Deus prus miserigordiosu e malu.
Su note infatu a su die chi aia cumpridu s’atzione crudele, mi nd’ischideint sas boghes «a su fogu!». Sos pabagliones de su letu meu fint atzesos, tota sa domo fit brujende. Cun dificultade manna muzere mia, una teraca e deo matessi resessemus a fuire dae sa domo alluta. Sa domo andeit derruta e cun issa totus su meu patrimoniu e dae tando m’agatei reduidu a sa disiperascione.
No apo sa debilesa de chircare de istabilire unu nessu de causa e efetu, tra su disastru e sas atrotzidades cummissas, ma so iscriende un’ordine de fatos e non chelzo lassare a un’ala peruna cosa chi los lighet a pare. Su d’infatu a s’icendiu andei a bider sas ruinas. Totu sos muros, francu de unu, nde fin rutos. S’unicu abbarradu ficadu fit su muru de mesu, inue innantis de s’incendiu fit arrumbada sa capita de su letu meu. S’intonacu in-cue aiat aguantadu pro bona parte a su fogu, cosa chi atribuei a su fatu chi fit bistadu acontzu dae pagu. De fronte a-i custu muru s’aiat adunadu unu fiotu zente, meda de sos cales pariant isaminende cun atentzione manna unu giassu particulare de cussu muru. Sas peraulas «Istranu!» «Singulare!» e ateras similes eciteint sa curiosidade mia. M’acultziei e bidei, comente isculpida in basciurilievu subra su muru biancu sa fregura de un’atu zigante. Sa fregura fit gai simizante de nde restare abbaucadu. Inghiriadu a su tuju de s’animale b’aiat unu cannau.
Cando ‘idei sa prima ‘olta custa aparitzione - non la poto classificare de atera manera - sa meraviza e-i su terrore sun bistados mannos; ma cun su tempus, sentadamente, totu est diventadu prus giaru. M’ammentei chi s’atu fit bistadu impicadu in unu giardinu a làcana de sa domo. A pustis de s’alarme pro s’incendiu, luego su giardinu si fit pienu de zente e caligunu nde devet aer distacadu s’animale dae s’alvure e che l’at imboladu intro s’aposentu meu dae una ventana chi b’aiat abberta. Podet essere chi cussa atzione l’apat fata cun s’intentu de mi nd’ischidare. Sos ateros muros ruende-nde ch’an afraigadu sa vitima de sa crudelidade mia in s’intonacu galu friscu, sa calchina cun su fogu e s’amoniaca de su carasu, aiat posca cumpostu sa fregura comente la ‘idia.
Mancari deo ispricaia in cussa manera a s’itelletu meu, si non propriamente a sa cuscescia, su fatu ch’apo illustradu, custu at impressionadu fungudamente sa mia immaginascione. Pro meses non so resessìdu a mi lierare de su duengu de s’atu, e propriu in cussu tempus m’at brotadu in s’animu unu mesu sentidu chi pariat ma non fit impudu. Su dipiaghere pro sa perdida de s’atu m’at batidu a su puntu de mi ponner a chircare, in sos logos male famados inue como fia fitianu, un’ateru animaleddu de sa matessi ratza e in calchi modu simizante a Plutone, in gradu de nde leare su logu.
Unu note mentres chi fia isterrujadu in unu tzilleri prus che male famadu, mesu atontadu, tot’in una mi so sentidu atràidu dae una cosa niedda chi fit pasende allorumada subra una de sas cubas mannas de su inu, chi fint puru s’arredu printzipale de su tzilleri. Fia abbaidende dae tempus meda e, cun meraviza mia, non resessia a cumprendere ite cosa fit. M’acultziei a lu tastare cun sa manu. Si trataiat de un’atu mannu e nieddu, de sa mantessi petza de Plutone, simizante a isse in dogni cosa, francu de una. Su bentinu de Plutone fit totu nieddu, chen’ateru colore giambadu, mentres chi custu aiat una mancia cana non bene definida chi li coperiat guasi tota sa petorra.
Comente lu tochei, luego si nde peseit , s’ifrigatzeit in sa manu mia, cuntentu de su meu interessamentu. Fit propriu s'animale chi fia chirchende, e proponzei a su mere de su tzilleri de lu comporare: Ma custu nelzeit chi non fit su sou - non lu connoschiat propriu - non l’aiat mai bidu innantis de tando. Sighei a lu carignare e cando fia pro recuire a domo, s’animale at mustradu s’intentzione de mi fagher cumpagnia. Bi lu permitei e dogni tantu mi frimmaia a lu carignare. Cando est arrivadu a domo, pariat che cando esserat nàschidu inie e luego est diventadu su beniaminu de muzere mia.
Dae parte mia, inbetze, comintzeit a crescher intro de me unu fungudu malu geniu pro s’animale. Fit propriu su revessu de su ch’aia previstu, ma - no isco comente ne proite - s’istima distinta ch’aiat pro me, mi procuraiat anneu e dispiaghere. Poi, a pagu a pagu, totu custos sentidos ant isfogadu in s’amargura de s’odiu. Evitaia s’animale, ma unu tzertu sensu de ‘irgonza e-i s’ammentu de s’atzione vile chi aia cummissu, m’impediant de lu malobrare. Pro tempus meda ne l’addobbei ne l’apo usadu ateras frommas de viulentzia, ma a bell’a bellu so giòmpidu a lu mirare cun insuprimibile repugnantzia e-a fuire s’odiosa presentzia sua coment’e-i sa peste.
Su chi chena duda, at fatu crescher s’élimu meu pro sa bestia, est istada s’iscoberta, fata su manzanu a pustis de s’arrivu sou a domo, chi isse puru fit a un’oju che-a Plutone. Cosa chi invece l’at fatu diventare prus caru a muzere mia, chi, comente apo ja nadu, possidiat in altu gradu cudd’umanidade de sentidos chi una ‘olta mi distinghiat, e chi fit sa vena de sos prus simples e puros piagheres mios. Ma s’istima distinta de s’atu pro me pariat creschere paris cun su meu malu geniu. Mi sighiat a totue andaia cun una frimmesa chi est difitzile fagher’a cumprendere a su letore. Cando mi setzia s’allorumeddaiat suta sa cadrea o mi nde brincaiat a subra sos benujos cobelzendemi cun elimosos carignos. Si mi nde pesaia, si mi poniat in mesu e pese a tretu e mi fagher ruere o mi ficcaiat sas ungias in sa ‘este pro s’apicare finas a sas petorras. Mi ‘eniat tando sa gana de lu derruer cun unu colpu, ma s’ammentu de su delitu cummissu innantis mi trateniat de lu faghere e prus ancora - lassademi-lu cufessare - su terrore tzegu chi mi ispiraiat sa bestia.
Non fit propriu unu terrore fisicu, finas si apo dificultade a li dare un atera definiscione. Guasi mi nde ‘irgonzo a lu cufessare - propriu gai, finamentras in custa tzella de delinquentes guasi mi nde ‘irgonzo a cunfessare - chi su terrore e-i s’orrore chi s’animale m’ispiraiat est istadu alimentadu dae un ispetzie de chimera tra sas prus difitziles de cuntzepire. Muzere mia m’aiat atuadu, prus de una 'olta, de sa fromma de sa mancia cana, de sa cale bos apo ja nadu, e chi fit s’unica diferentzia chi si bidiat tra custa istrana bestia e sa chi deo aia impicadu. Su letore s’at ammentare chi cussa mancia fit sì manna, ma in origine no aiat nudda de definidu. Como a pagu a pagu chi guasi non si notat, finas si sa mente mia s’isforzaiat de che torrare in segus sa cosa comente assolutamente fantastica, sa mancia aiat finidu pro leare sa fromma de un’atretzu chi mi ponet su tuddu solu a lu fentomare - e pro custu subra a totu chi timia su mostre, de su cale mi fia chefidu lierare si nd'aia apidu s'alentu - fit como, naro, sa fregura de una cosa fea chi faghet atuddare sos pilos solu a la fentomare, sa FURCA - Oh! sa lugubre, fea machina de s’Orrore, de su Crimine, de s’Agonia e de sa Morte!
E como deo fia abberu miseru, ai cudd’ala de sa peus miseria de s’Umanidade. Una bestia fea - cussa de sa cale cun minispreju aia derrutu su cumpagnu - una bestia fea, causaiat a mie - a mie, omine criadu a immagine e simizante a Deus - unu goi insuportabile dolore! Iscur'a mie! Ne a de die, ne a de note ap’apidu prus s’acunortu de su reposu! A de die sa bestia non mi lassaiat solu unu mamentu, e intro ‘e note, a dogn’ora, mi nd’ischidaio dae ammuntos orrorosos, pro m’agatare s’alenu caldu de sa cosa in cara cun totu su pesu sou - comente unu pantasima noturnu incarenidu chi non resessia a m’iscutinare dae dossu - pro s’eternu pesendemi subra su coro.
Suta sa pressione de tales turmentos, su pagu de bonu chi ancora fit intro de me est isparidu de su totu. Pessamentos malos, sos prus nieddos e prus malos pessamentos, sunt diventados sos unicos meres mios. Sa rudesa abituale de s’indole mia diventeit òdiu pro totu sas cosas, pro tota s’umanidade e gai de s’improvisa, frecuente e incontrollabile furia a sa cale mi lassaia andare tzegamente, nd’est diventada vitima semper prus ispissu, muzere mia, chi, pascescile suportaiat totu chena si lamentare. Una die muzere mia m’acumpagneit, pro calchi faina chi deviamus fagher in su camasinu de su palatu ‘etzu, in su cale pro essere in apretu fimus custrintos a bistare, e-i s’atu, ponzende-nos fatu falende in s’iscala, mi fateit guasi ruere a cucur’in giosso, fatende-mi arrennegare finas a s’esasperascione. Agantzei un’istrale, immentighendemi, in sa furia, sa tìmoria infantile chi aiat semper tratesu sa manu mia, addobbei unu colpu a s’animale chi, si l’aiat fertu comente cheria, fit resultadu mortale. Ma su colpu benzeit frimmadu dae sa manu de muzere mia. S’interventu sou mi ch’at trazadu in una furia de totu sos dimonios; m’apo lieradu su bratzu dae s’astrinta sua e l’apo iscutu s’istrale a cheveddos. Issa est ruta chena vida inie matessi chena unu lamentu.
Cumpridu s’orridu delitu, mi so ammaniadu cun mannu determinu a su compitu de cuare su carasu. Ischia chi non lu podia movere dae su palatu, ne a de die ne a de note, chena b’aer perigulu de esser bidu dae sos bighinos. Mi sun bénnidas a sa mente tantas bideas. Pro unu mamentu apo pessadu de segare a biculos su corpus e de lu derruer cun su fogu, de fagher unu fossu in su pavimentu e de lu carralzare, de che lu ‘etare in su putu de su corrale de su palatu, de che lu serrare intro de una cascia, camufendela coment’e chi intro b’aeret apidu trastos e ingarrighende unu fachinu de che la leare. A s’ultimu apo seberadu sa chi mi pariat sa menzus de totus sas ch’aia pessadu. Detzidei de che fraigare su carasu in unu muru de su camasinu. Comente narant chi faghiant sos padres in su Medio Evo cun sas vitimas issoro.
Su camasinu pariat meda adatu a-i cuss’iscopu. Sos muros fin bistados fatos a sa bona e intonacados dae pagu cun un’impastu russu chi non si fit intostadu pro s’efetu de s’umidade de su logu. In prus in unu de sos muros b’aiat una resega depida fossi a una faltza tziminea, chi poi fit istada tamponada e resa simizante a su restu de su camasinu. No aia duda peruna de nde poder bogare sos matones cun fatzilidade, de che ponnere su carasu, e de torrare a fraigare totu a nou a manera chi nisciunu aeret potidu suspetare calchi cosa. No aia isbagliadu sos calculos. Nde 'oghei cun una leva sos matones, che ponzei su carasu cun atentzione puntellendelu a su muru de intro e cun paga matana apo torradu a pesare su muru comente fit innantis. Mi procurei calchina e rena e cun atentzione manna ammaniei un intonacu chi non bessiat dae su ‘etzu e l’apo isterridu cun cura subra sa tamponadura de sos matones. A s’ultimu fia cuntentu meda de su trabagliu ch’aia fatu. Totu torraiat, su muru non presentaiat perunu sinnale ch'aeret pòtidu insuspetire caligunu. Nde cogliei cun atentzione totu su resuzu dae su pavimentu e m’abbaidei a inghiriu triunfante nende-mi: «Inoghe a su mancu su trabagliu meu no est bistadu de badas».
Posca de totu custu, luego mi ponzei a chircare sa bestia chi fit istada sa causa de cuss’isciagura tantu grae, ca aia detzisu de la ‘ochire. Si fia resessidu a l’agatare in cussu mamentu, non b’aiat apidu peruna duda subra sa sorte sua; e invece s’animale suspetende su chi mi fit morighende in conca, aiat evitadu de mi cumparrer addainàntis. Non si podet descrier s’acunortu proadu pro s’assentzia de s’animale. Non si fateit a bider mancu su note e nessi pro una 'olta, dae cando fit bintradu in domo mia apo drommidu fungudamente e in ausentu; emmo, apo drommidu bell’e chi aia subra sa cusciescia su pesu de s’omicidiu! Sun barigadas sa segunda e-i sa tertza die chena chi cussa pelea esseret torrada. Respiraia torra comente un’omine lieru. Su mostre, assuconadu, si che fit fuidu pro semper e non si fit prus fat’a bidere! S’ajubore meu che fit in altos chelos! Sa culpa pro su delitu ch’aia cummissu non mi daiat perunu anneu. M’aiant fatu preguntas a sas cales aia rispostu ismalisciadu. Finas sas idagines fatas, no aiant dadu esitu perunu e deo como abbaidaia cun seguresa a sa vida noa chi si mi paraiat addainàntis.
Su barigadu pustis de s’assassiniu, chena mi l’isetare, un’isquadra de sa politzia si nd’est tzacada in domo mia ispetzionendela cun contu. Mancari gai mi sentio seguru de su cuadolzu chi aia seberadu e no apo mustradu peruna duda. Sos politziotos mi nelzeint de los acumpagnare in s’ispetzione, chi non lasseit chena cumpidadu manc’unu cuzoleddu. E-a s’ultimu sun falados pro sa-e tres o sa-e bator bias a su camasinu. Non mi tremiat una tudda; su coro tzocaiat pasidu comente su-e unu ch’est drommidu innotzente. Passizaia dae subra a giosso in su magasinu, cun sos bratzos a rughe in petorras, atraessende inoghe e in cuddae. Sos politziotos si mustreint bastante cunvintos e fint pro si ch’andare. S’ajubore chi mi prenaiat su coro fit tropu mannu pro lu poder mantennere intro de me. Fia molzende dae su disizu de narrere calchi cosa, de ‘inchere a sa manna, e finas de los cunvinchere ancora de prus chi ‘eo fia innotzente. «Segnores», nelzei a s’ultimu, mentres chi s’isquadra fit pighende sas iscalas, «so cuntentu de aere dissipadu sos bostros suspetos. Bos auguro bona salude e unu pagu prus de bona manera. E poi, caros segnores, custa - custa est una domo bene fraigada.» Leadu dae sa gana de narrere calchi cosa, non mi rendia contu de cantu naraia... «Poto narrere chi custa est una domo fraigada a regula de arte. Custos muros - andende bos che sezis? - custos muros sun fraigados bene e sun meda fortes.» E no ancora cuntentu, facimannu, addobbei unu colpu forte a su muru cun unu fuste chi jighia in manu propriu in su tretu inue fit cuadu su carasu de s’isposa mia istimada.
Potat mai Deus ampararemi e lieraremi dae sa sanna de s’arcidiaulu! - non si fit ancora istudada s’eco de su colpu de su fuste, chi una ‘oghe rispondeit dae s’internu de sa tumba! – cun unu lamentu a primu lenu e cultzu, coment'e-i su tunciu de una criadura, coladu luego a un’abboghinu arreu, longu e intensu, chi no aiat nudda de umanu - un’ùrulu bestiale - chi ‘elaiat su sambene intro sas venas, pro su mesu de orrore e pro su mesu de triunfu, chi podiat bennere solu dae s’iferru, dae s’orgoena de sos dannados in agonia e dae sos dimonios esultantes in sa dannatzione.
De su chi mi passeit in conca in cussu mamentu, tiat esser assurdu a nde faeddare. Sentendemi dismajare m’arrumbei a su muru de s’ater’ala. Pro unu mamentu sos politziotos sun restados paralizados dae s’assuconu ch’ant leadu. Ma luego una dozzina de bratzos robustos ant comintzadu a nd’imbolare su muru, chi nde faleit totu paris. Su carasu chi fit gia comintzende a sordire, prenu de sambene apietadu, fit ficadu addainàntis de sos ojos de sos ispetadores. Subra sa conca, cun sa ‘uca ruja abberta, cun s’unicu oju che-i su fogu, bi fit sa bestia fea, chi cun sa maliscia sua m’aiat batidu a su delitu e cun sa ‘oghe l’aiat iscopiadu cunsignendimi a su boje. Ch’aia fraigadu su mostre intro sa losa.
Paser - Othieri
indice
|